پرواز در باران

نگاه روزنامه اعتماد به کتاب حباب های آرزو

هنگامی که باران مانند فرشته ای آسمانی بر زمین فرود می آید, صورت چمن ها را
تر می کند, به بوی خاک فرصتی می دهد تا به آسمان ها سفر کند و خنده را بر لب ها
می کارد, در زیر باران با خود زمزمه می کنم : باران چه زیبا.
قطرات باران بر صورتم می خورند. مثل نوازش نسیم مهربان است. مثل رقص پروانه
زیباست. مثل چهچهه بلبل آرامش بخش است. به اندازه ی عشق شاپرک به شمع او را
دوست می دارم. مثل برگ درختان لطیف است. مثل عشق مادری به فرزندش زمین را
دوست می دارد.
گاه باید با خود خلوت کرد. تنها با باران بود و سخنانش را شنید.صدای نم نم باران
گوشم را  قلقلک می دهد.
گاه باید سکوت کرد و شنید.

زمان می خورد. برای دیدن باز شدن غنچه ی بنفشه آماده ام.
مدام صدای ساعت توی گوشم تکرار می شود. زمان موعود
فرا می رسد. حال زیبایی من شکوفا می شود. دیگر در میان
برگ های کوچک غنچه ای نمی بینم.

کاش ستارگان کوچک بودند کوچکتر از زمین.
کوچک تر از دریا کوچک تر از یک شهر و کوچک تر از
دستانمان.
تا بتوانیم با محبت آن ها را در آغوش بگیریم و نوازش کنیم.
تا بفهمند ما هم می توانیم با محبت باشیم.

گزارش خبرگزاری فارس را در باره کتاب " حباب های آرزو " این جا بخوانید.